Freddy Van Gaever

(Nieuwsje gemist ? U kan ze allemaal nog terug vinden op een andere bladzijde. Zie de link onderaan...) Freddy's email: fvangaever@hotmail.com

782

8 en 9 februari 2012

Toch jammer dat die beroepspolitiekers nooit naar ons hebben willen luisteren !

Reeds vanaf de eerste dagen dat we onze mening over bepaalde zaken zijn beginnen te publiceren via een zogenaamde "blog" schreven we regelmatig over GROENE energie. Ook in vroegere jaren, toen we nog in het Vlaams Parlement zaten, trokken we de aandacht van collegas op deze vorm van energieproductie. Wat we steeds hebben geschreven of geroepen kwam grotendeels op het volgende neer:

-Wij zijn in principe voor groene energie.

Het zou inderdaad zinloos zijn om daar tegen te zijn. Het gebruiken van de energie van het neerdalende smeltwater uit de bergen; van het zonlicht of van de wind, krachtbronnen die ons allemaal gratis door de natuur worden aangeboden, om ze om te zetten in electriciteit is de logica zelve.

-Groene energie is "proper".

Inderdaad worden er geen schadelijke gassen uitgestoten door Hydro-electrische centrales; windmolens of zonnepanelen.

-Energieproductie heeft maar zin als het "rendabel" is.

In onze economische wereld kan geen enkele vorm van productie, van wat ook, overleven indien de productiekosten hoger zijn dan de opbrengsten. Men kan de levensduur van zo een situatie enkel verlengen door het toestaan van subsidies. Deze artificiele vorm van overheidsinmenging lost zelden een probleem op. Integendeel ! Meestal ontregelen dergelijke tussenkomsten allerlei ontwikkelingen, die anders een natuurlijk verloop zouden gekend hebben, en anderzijds worden gelden verbrast die op andere gebieden veel nuttiger besteed hadden kunnen worden.

-Electriciteit kan nog niet worden opgeslagen en heeft bijgevolg een PERMANENT karakter.

De electriciteit die we op een bepaald ogenblik verbruiken wordt op datzelfde ogenblik ergens geproduceerd. Productie is dus maar zinvol indien men die electriciteit op dat bepaalde ogenblik dan ook nuttig kan gebruiken. Dit is nu juist het grote nadeel van alle vormen van groene energie namelijk dat ze nooit permanent beschikbaar zijn. Zo is er alleen smeltwater in de lente en zomermaanden; zon tijdens de daguren en dan nog alleen indien er geen wolken zijn en wind als het waait. Om rendabel te kunnen zijn moet men er dus iets op kunnen vinden dat die onregelmatige situatie kan ombuigen in een permanente productiemogelijkheid. Daarvoor moet men STUDEREN en NADENKEN. Zo is men op het idee gekomen van het bouwen van stuwdammen. Hierdoor kon men de kinetische kracht van het smeltwater opvangen in grote stuwmeren. Hierdoor kon men dat water gedurende het ganse jaar gebruiken en was het probleem opgelost. Daarom hebben we steeds geschreven dat tot op vandaag de enige rendabele en zinvolle vorm van "groene energie" bestaat in het bouwen van hydro-electrische centrales. Om de andere vormen van "groene energie" ,zoals zon- en windenergie, moeten we dus nadenken en studeren om op een of andere wijze ook hier oplossingen te vinden om dat permanent karakter te kunnen bereiken.

-Subsidies moeten zin hebben. Ze moeten dienen om oplossingen te vinden voor bestaande problemen en niet om "stemmen te kopen".

Dit was onze stelling in het Vlaams Parlement. Geef geen cent aan subsidies, voor die windmolens, indien die niet dienen om het probleem op te lossen maar die het alleen kunnen vergroten. Geef alleen subsidies aan universiteiten die oplossingen zoeken om van die windmolens PERMANENTE productie-eenheden te maken. Misschien door het gebruik van een gedeelte van de geproduceerde electriciteit als er wind is voor het optrekken van zware gewichten rond die windmolens om die opgeslagen energie later te kunnen gebruiken door die gewichten te laten zakken als er geen wind is enz. Studeer maar zouden we zeggen. Geef geen cent aan subsidies, gewoon voor de installatie van zonnepanelen, maar gebruik dat geld alleen om oplossingen te vinden om dat permanent karakter te kunnen bereiken. Misschien door een gedeelte van de geproduceerde electriciteit als de zon aanwezig is te gebruiken om b.v.stoom te maken die later als er geen zon meer aanwezig is dan weer kan gebruikt worden enz.

Maar niemand wou luisteren. Het verfoeilijke "cordon" heeft hier natuurlijk ook ruim zijn rol gespeeld.

En wat stellen we nu vandaag vast?

Onze beroepspolitiekers hebben niet alleen fortuinen verbrast door zinloos bedragen uit te keren gewoon voor het stimuleren van het bouwen van windmolens of het installeren van zonnepanelen maar hebben zich bovendien verplicht om deze idiote uitgaven voor niet minder dan 20 jaar te garanderen. Bovendien is de huidige productie van wind- en zonneenergie nog verwaarloosbaar en bovendien dient ze tot NIETS. Er wordt geproduceerd op tijdstippen dat we die energie niet nodig hebben en bovendien ontregelen deze vormen van onregelmatige en niet te voorziene productie het distributienet. Door die zinloze vormen van geldverbrassing heeft men op artificiele wijze en zeer snel nieuwe firma's aan gemakkelijke inkomsten geholpen en hierdoor vele markten verstoord. Nu en slechts enkele maanden nadat de "overheid" opnieuw het geweer van schouder heeft veranderd door de subsidies opnieuw drastisch te verminderen komen alle nefaste nevenwerkingen boven gaande van honderden nieuwe werklozen tot het snel ineenstorten van een reeks ondernemingen die er normaal nooit zouden geweest zijn enz.

Waarom schrijven we dit allemaal vandaag?

Omdat we lezen dat enkele Amerikaanse "professoren" nu hebben verklaard dat indien we iets zinnigs willen doen met de zonne- of de windenergie men ervoor zal moeten zorgen dat die energie ook kan gebruikt worden "When the Sun is not shining and the Wind not blowing!". We lazen dit in de New York Times. Wereldbedrijven als Chevron; Google en andere Good Energies gaan nu investeren in ondernemingen zoals SolarReserve en BrightSource. Die ondernemingen gaan er alles aan doen om aan de zonneenergie en de windenergie een PERMANENT karakter te kunnen geven. Men spreekt o.a. van de mogelijkheden om bepaalde zouten mits zeer hoge temperaturen te laten smelten om die gestockeerde warmte later tot stoom te kunnen omzetten enz.enz.

Wat ik hier nu in 2012 lees had men reeds jaren geleden in het Vlaams Parlement kunnen horen en met die informatie iets nuttigs doen!
Men had jaren geleden reeds een gedeelte van de enorme bedragen die nu werden verbrast aan enkele professoren van onze Universiteiten kunnen ter beschikking stellen opdat die toen reeds aan de slag hadden kunnen gaan om nuttige oplossingen te vinden. De paar tienduizend trekkers van zonne- en windsubsidies zullen misschien wel tevreden zijn maar onze GEMEENSCHAP werd helemaal niet vooruit geholpen.

Wij hadden in ons land met al dat vermorste geld nu aan de wereldtop kunnen staan van nieuwe technologieen voor de GROENE ENERGIE.
Nu staan we waarschijnlijk aan de wereldtop voor het hoogste bedrag verbraste geld per zonnepaneel en per windmolen.

Men zegge het voort...

6 en 7 februari 2012

De waarheid ligt dikwijls in het midden !

Toen we enkele dagen geleden, voor de eerste maal in ons leven, een weekje doorbrachten op CUBA hebben we meermaals aan die uitdrukking gedacht. De voorbije jaren waren we tientallen malen in de USA waar onze oudste dochter met haar echtgenoot en vier kinderen woont. Wanneer men met Amerikanen spreekt over Cuba hoort men weinig anders dan dat daar een gevaarlijk dictator, Fidel Castro om hem niet te noemen, de scepter zwaait. De Cubanen zouden bijna allemaal naar de USA willen komen maar mogen of kunnen niet; ze leven in armoede en zijn zeer ongelukkig en vroeg of laat gaan ze het huidige bestaande communistisch regime van de kaart vegen enz.

Veel goeds kan men in de USA nooit horen als het over Cuba gaat. Dus hadden we reeds lang geleden beslist er eens te gaan kijken maar door omstandigheden gebeurde dat slechts vorige week. En we hebben het ons beslist niet beklaagd!

Graag geven we toe dat we niet volledig goed geplaatst zijn om een duidelijk oordeel te vellen over dit land omdat we slechts enkele dagen in de hoofdstad Havana en daarna enkele dagen in het vakantieparadijs Varadero verbleven. Maar de vele landgenoten die we in Varadero hebben ontmoet en die wel een tocht door het land maakten, hebben aan deze lacune verholpen.

Eerst en vooral heeft dit land natuurlijk het voordeel van over een uitzonderlijk klimaat te beschikken. Behoudens de regelmatig terugkerende tornado's hebben de Cubanen duizende kilometers prachtige hagelwitte stranden die de azuurblauwe oceaan afzomen. Miljarden vissen in alle kleuren en smaken maken integraal deel uit van de territoriale wateren. Het land is redelijk vruchtbaar en jaar na jaar is de voedselproductie gestegen zodat nu nog maar relatief weinig voedsel moet ingevoerd worden. Het grootste probleem van Cuba is nog steeds het strenge economische embargo dat de USA nog steeds handhaven. Wanneer men weet dat ten tijde van de overwinning van Fidel Castro in 1959 zo goed als de hele infrastructuur van Cuba uit Amerikaans materiaal bestond is het niet moeilijk te begrijpen dat een uiterst streng embargo nefast werkt voor zo een land. Maar de Cubanen houden dit embargo nu reeds twee generaties vol. Zo rijden er vandaag in 2012 nog duizende en duizenden Amerikaanse auto's uit de late vijftiger jaren rond. Sommigen geven enerzijds wel de indruk op hun laatste banden te lopen maar anderzijds ziet men er eveneens ook nog die de indruk geven juist van de lopende band te zijn gelopen.

Men heeft soms de indruk een gigantisch levend automuseum uit die tijd in beweging te zien. Het brengt een zeer speciale sfeer in de stad teweeg en we hebben daar echt van genoten. Nooit heeft men de indruk in een politiestaat te vertoeven. Iedereen loopt vrij en goedgemutst rond. Uit enkele gesprekken konden we vernemen dat na een halve eeuw "Castro", en in sterke tegenstelling met vroegere tijden toen alleen zetbazen van de USA het land bestuurden, alle jonge Cubanen kunnen lezen en schrijven. Er zijn geen ongeletterden meer op Cuba en het onderwijs is volledig gratis voor iedereen tot en met Universitaire studies. Bovendien kan iedere pasgeborene nu vooruitblikken naar de hoogste levensverwachting in het hele Caraibisch gebied de USA inbegrepen! Dit vooral dankzij de grote aandacht die de overheid steeds heeft geschonken aan de medische verzorging die, juist zoals het onderwijs, voor iedereen volledig gratis is. Het is dan ook niet verwonderlijk te noemen dat de oudste Cubanen die de vroegere tijden nog goed gekend hebben nog steeds de trouwste aanhangers
van Castro zijn en die ervaring aan hun kinderen overdragen.

Natuurlijk is het eveneens juist dat men er nog een soort rantsoeneringssisteem kent zoals bij ons tijdens de oorlog. Vandaag geen zeep; morgen geen bloem en overmorgen geen van beide. Maar we hebben nooit de indruk gehad dat er nog "hongerigen" zouden zijn en hebben de overtuging dat hongersnood totaal onbekend is in dit land. Dat er , en hoofdzakelijk op het platte land, nog duizenden paardenkarren rondrijden is eveneens een terechte vaststelling. Maar voor hetzelfde geld mag men verklaren dat er in de tientalle luxehotels van Varadero, en die een vergelijking met de beste Hotels ter wereld moeiteloos kunnen doorstaan, eveneens duizenden Cubanen treffelijk hun brood verdienen. Sommigen beweren dat het maandloon in Cuba vergeleken met de gehanteerde lonen in ons land belachelijk laag is. Maar bij ons gaat er reeds een aanzienlijk gedeelte van dat loon naar medische verzorging; onderwijs en zelfs verwarming waaraan de Cubanen geen gebrek hebben. Als men de zaken zo bekijkt wordt het verschil al helemaal anders.

Zonder dat er ooit iemand ons dat zou gevraagd hebben willen we toch graag aan liefhebbers van een zorgeloze en zonnige vakantie; liefhebbers van ideale zwemmogelijkheden en prachtige stranden; liefhebbers van lekker eten enz. dit land als een aanrader beschouwen.
Bovendien kunnen vele Cubanen zich verstaanbaar maken in het Frans of het Engels. Neem daarbij nog een goede prijs/kwaliteit verhouding voor de Hotels; een uiterst laag niveau van criminaliteit en daarbij ook nog een vriendelijke en muzikale plaatselijke bevolking en dan heeft men voldoende objectieve elementen om eens een reis naar dat land te wagen.

Onze terugvlucht ging dus vorige zondag van Varadero via Cancun (Mexico) en dan non-stop door naar Brussel. Jammergenoeg hebben we Zaventem niet gezien. Onze "vakbonden" gaven er prioriteit aan om ons apenland nog meer in de put te duwen. We zijn dus in Maastricht (Nederland) geland van waaruit het toestel (Jetair) enkele uren later terug naar de Caraiben is gevlogen. Een reeks Nederlandse autocars bracht de honderden passagiers naar Zaventem; men tankte niet in Brussel maar bij onze Nederlandse vrienden die eveneens de landingsrechten incasseerden en met plezier voor de opnieuw noodzakelijke boordmaaltijden zorgden enz. Wat het voordeel voor de werkgelegenheid in ons land was, waarvoor o.a. de staking eveneens werd uitgeroepen, bleef ons een raadsel. Bovendien was onze vlucht niet de enige die op een buitenlandse luchthaven neerstreek. En het waren ook niet alleen vliegtuigmaatschappijnen die door die staking werden getroffen. Talrijke ondernemingen verloren die dag pakken met geld en dit waarschijnlijk tot groot jolijt van een reeks vakbondsleiders aan wie het steeds de moed ontbreekt om "juist" aan hun leden te laten weten wat ze WERKELIJK netto per maand verdienen! Castro en zijn medestanders hebben daar blijkbaar nooit grote problemen mede gehad. Daarom zetten wij vandaag Castro één bank vooruit en onze vakbondsleiders twee banken achteruit.

Men zegge het voort...

3 en 4 februari 2012

In dergelijke ziekelijke gevallen hoeft bescherming van de "privacy" niet meer te worden gerespecteerd !

Open brief aan Eric Crommelynck,

Beste Eric,

Een paar maanden geleden had ik het privilegie uw fafelgenoot te zijn tijdens een maaltijd in het restaurant van het Vlaams Parlement.
U was toen verwonderd dat ik uw vader niet had gekend. "Dankzij mijn vader zaliger gaan alle deuren in Vlaamse middens onmiddellijk open" vertelde U me toen. Tijdens het middagmaal, en in aanwezigheid van enkele parlementairen, ontvouwde U een plan om een nieuwe beweging op gang te brengen om alle Vlamingen van diverse partijen samen te brengen. U zou niet enkel de initiatiefnemer zijn maar ook de hele financiering , steeds een belangrijk onderdeel bij soortgelijke initiatieven, op U nemen. Na de maaltijd ging ik op uw voorstel in om nog wat verder door te praten. Ik beschouwde het als een eer toen U me liet weten dat U er veel belang aan hechte om me beter te leren kennen. Achteraf beschouwd was het jammer dat ik op dat ogenblijk niet dezelfde belangstelling had in omgekeerde zin.

Tot op heden begrijp ik nog steeds niet , maar dit is me al meermaals overkomen, dat ik U niet sneller "door" had. Uw uitleg in verband met uw uitvinding van een klein brandblusapparaat, dat inmiddels in vele wereldlanden werd verkocht, kon toen alleen mijn bewondering wekken. Ik begreep U volledig toen U me vertelde waarom U had beslist om uw productie naar Tjechie te hebben overgebracht. Dat de laatste fabrieksuitbreiding , als gevolg van het gigantische succes van uw product, U opnieuw 15 miljoen euro had gekost bleek voor mij niets abnormaals. Dat U zich geroepen en verplicht voelde om, als herinnering aan uw vader, een groot deel van uw fortuin aan de "Vlaamse zaak" te gaan besteden kon alleen mijn respect afdwingen.

Ik werd nog meer door U begeesterd toen U me vertelde dat U een bijzondere gift had gedaan aan de organisatoren van de "ijzerwake". "Ieder jaar moeten de deelnemers over een stuk privé-terrein lopen om de bedevaartweide te kunnen betreden. Ook het grootste gedeelte van de parking behoort tot één en dezelfde hoeveeigenaar" vertelde U me toen. "Die hoeve stond nu te koop en ik heb ze gekocht en aan de ijzerwake geschonken. Voor die paar honderdduizend euros wou ik het risico niet lopen dat die hoeve misschien in handen zou komen van personen die ons niet goed gezind zouden zijn". Ik meen , Eric, dat ik er toen iets heb aan toegevoegd in de zin van " Wat zal Johan Van Slambrouck nu in zijn nopjes zijn en wat zou uw vader fier geweest zijn indien hij dergelijke verwezenlijkingen van zijn zoon ooit zou geweten hebben.

Uiteindelijk namen we afscheid en zou U snel nog verder nieuws laten horen. En zo gebeurde. U streelde mijn ijdelheid toen U me liet weten dat ik tijdens ons gesprek grote indruk op U had nagelaten en dat U me wou uitnodigen voor een lunchafspraak in Gent. Ik dankte voor de eer en stapte enkele dagen later samen met U een uitgelezen restaurant binnen waar U beslist geen onbekende was omdat de eigenares U spontaan kwam zoenen. Toen U, nadat de keuze van de gerechten achter de rug was, een uitgelezen fles Bordeaux bestelde besefte ik ten volle dat U het me naar de zin wou maken. Bovendien had U voor mij een exemplaar van de "uitvinding" bij. Een kleine rode brandblusser die er als een soort bom of handgranaat uitzag.

Ik heb toen opnieuw met aandacht geluisterd naar wat U reeds allemaal tijdens de voorbije dagen had verwezenlijkt. U had voor de eerste geplande vergadering van uwe nieuwe organisatie reeds toezeggingen ontvangen gaande van Bart De Wever en Jan Jambon enerzijds tot Bruno Valckeniers en Filip Dewinter anderzijds. Ook enkele toppers uit de universitaire en gerechterlijke wereld lagen reeds aan uw voeten.
Eric, ik geef toe dat ik U niet alleen bewonderde als succesvol zakenman maar ook achting had voor uw zeer uitgebreide relatiekring en uw drang om de "Vlaamse zaak" te willen verder helpen.

Maar U hebt er voor gezorgd Eric dat mijn reeds grote bewondering voor uw persoon in twee tijden aan diggelen werd geslagen.
De eerste "tik" was niet erg maar was een voorbode. Het was op het ogenblik dat U de rekening had ontvangen en me plots "in vertrouwen" liet weten dat U de vorige nacht bij een mooie vriendin had doorgebracht en blijkbaar uw portefeuille op haar nachtkastje had laten liggen.
"Freddy, ik betaal U bij de eerstvolgende ontmoeting alles terug maar help me hier even uit de nood." Toen had ik beter moeten nadenken en b.v. zeggen "maar Eric U bent hier heel bekend en zeg dus aan de eigenares dat U het wel bij een volgende gelegenheid zal regelen".
Maar neen, ik betaalde en had nog niet de minste achterdocht.

Toen ik op weg naar huis vaststelde dat U mijn geschenk eveneens terug had meegenomen kreeg ik voor de eerste maal argwaan.
Maar toen ik enkele dagen later vernam dat de organisatoren van de ijzerwake geen enkele steen van de hele hoeve hadden gezien wist ik dat ik me voor de zoveelste maal had laten vangen.

Het verwonderde me dan ook niet meer in de media te moeten lezen dat U reeds tientallen mensen en bedrijven hebt opgelicht; dat U een meester manipulator en leugenaar bent en dat de hele Vlaamse beweging U kan missen als kiespijn. U zou in de grond moeten zinken van schaamte. Dat de openbare aanklager meent dat men U voor minstens vijf jaar "in den bak" moet steken voor al de miserie die U aan vele mensen hebt aangedaan kunnen we begrijpen. Maar dat U voorlopig nog op vrije voeten rondloopt is een zoveelste minpunt voor Vlaanderen.

Men zegge het voort...

1 en 2 februari 2012

Dit zijn de risico's van onze moderne samenleving !!

Op gebied van mobiliteit heeft de wereld een gigantische evolutie gekend gedurende de laatste generaties. Treinen flitsen met duizenden reizigers tegen meer dan 300km per uur over het land; vliegtuigen kunnen met méér dan 500 passagiers tegen ongeveer 1000km per uur, en dit zonder tussenstop, bijna alle wereldsteden verbinden en "cruise" schepen met 4000 of 5000 personen aan boord zijn geen uitzondering meer. Dankzij de technische vooruitgang zijn ongevallen bijna ondenkbaar geworden. En toch gebeuren er nog steeds ongevallen maar die zijn dan meestal te wijten aan zware menselijke fouten. Overmoed; arrogantie; zelfmoord; dronkenschap; onbegrijpelijk gemaakte fouten of een mengeling van dit alles liggen dan aan de basis van menselijke rampen.

De meest recente ramp is beslist deze van het cruise schip "Concordia". Nadat de laatste vermisten zullen gevonden zijn zal het aantal slachtoffers toch nog relatief laag liggen en ongeveer een dertigtal bedragen. Maar het hadden er ook 300 of 3000 kunnen geweest zijn indien het schip zeer snel zou gezonken zijn hetgeen nu het geval niet was. Hoe de kapitein, een zekere Schettino, zoiets heeft kunnen laten gebeuren tart iedere verbeelding. Het schip bevatte alle technische snufjes om het risico van een dergelijke ramp totaal uit te sluiten. Dag en nacht gaven de instrumenten de juiste positie van het schip aan tot op de meter nauwkeurig. Dag en nacht kon men aflezen hoeveel meter water er onder de boeg was enz.enz. Nooit had dergelijke ramp hoeven te gebeuren. Maar wanneer de persoon, aan wie men de leiding en dus alle vertrouwen heeft gegeven, om een dergelijk schip te besturen de meest elementaire veiligheidsregels aan zijn laars lapt dan is alles mogelijk. "Schettino" was, in opdracht of door arrogantie, geen 100 meter maar kilometers afgeweken van zijn opgegeven vaarroute. Een, nochtans duidelijk op alle navigatiekaarten aangegeven rots onder de zeespiegel, zorgde er voor dat het schip ten dode werd opgeschreven.

In onze moderne samenleving leven er nog honderden mensen van het type "schettino". Zoals die gezagvoerder van een Airbus van de Russische maatschappij Aeroflot. Tijdens een non-stop vlucht van Moskou naar Hong Kong had die zijn twee kinderen meegenomen op de vlucht. Gewoon met papa meevliegen bleek waarschijnlijk onvoldoende spectaculair zodat de gezagvoerder tijdens de vlucht besliste om zijn plaats aan een van de kinderen te geven. De aandacht van deze "kleine" werd getrokken door een rood "knopje". Het indrukken van dat rode knopje schakelt onmiddellijk de automatische piloot uit waarop het toestel toen op 12 kilomer hoogte boven Siberie vloog. Na het indrukken van dat knopje wordt het vliegtuig terug manueel bestuurd. En in de nabijheid van dat knopje staat een "handeltje" dat bij alle moderne Airbussen de traditionele "stick" vervangt. En dus gebeurde iets dat NOOIT had mogen gebeuren. Onze nieuwsgierige "kleine" drukte even op het knopje en de lichte schok die daar op volgde toen het vliegtuig op "manueel" overschakelde verontrustte nog niemand. Maar toen hij het "handeltje" naar voor drukte en het vliegtuig plots tegen 1000 per uur in de richting van de Siberische vlakte duikelde was het te laat. Plots bevonden alle inzittenden zich in een toestand van gewichtloosheid en was het de gezagvoerder onmogelijk om nog zijn plaats terug in te nemen. Enkele seconden later werd de grootste krater,die ooit door een vliegtuig werd gemaakt, geboren. Dit verhaal kent men via de "zwarte doos" die zich in de staart van het vliegtuig bevindt en die moeiteloos werd gevonden. Wij zouden moeiteloos, en alleen in de sector van het vervoer, een reeks ongevallen kunnen beschrijven die allemaal toe te schrijven waren aan de stupiede beslissingen van "Schettinos".

Meestal zijn de gevolgen van dergelijke stupiede beslissingen dramatisch.

Het feit dat men ons nu vertelt dat er in onze nieuwe regering enkele "Schettinos" zouden zitten doet ons huiveren!

Men zegge het voort...

Freddy's Laatste Nieuws